Aile dizimi, aslında görünmeyen aile bağlarını görünür hale getiren bir çalışma.
Örnegin hayatımızda tekrarlayan bir döngü var diyelim.
Sürekli aynı tür ilişkileri yaşıyor olabiliriz yada bir anda yükselen bir öfke.
İçimizde tam adını koyamadığımız bir hüzün.
İşte bu çalışma orada durup "Acaba bu his bana mı ait yoksa aile hattımdan taşıdığım bir şey
mi?" diye bakmamıza yardımcı oluyor.
Mesela annenle aranda hep bir gerilim var.
Belki de o gerginlik yıllar önceki bir olayın izini taşıyor ve sen onun yükünü fark etmeden
sırtlanıyorsun.
Dizim sırasında bu görünmeyen bağlar temsilcilerle görünür oluyor ve biri bir cümle
kurduğunda, "Ha evet orası dokundu" diyorsun.
Bazen de annenle ilgili kırgınlıklarını ortaya koyduğunda aslında onun da kendi hikayesi,
kendi sınırları olduğunu görüyorsun.
O zaman suçlu aramaktansa anlayış büyümeye başlıyor.
Terapötik yanı da burada.
İnsan hem kendine hem geçmişine daha yumuşak bakmayı öğreniyor.
Büyük laflara gerek yok.
Küçük bir iç çekiş, bazen yılların yükünü indirivermeye yetiyor.