Hayatın Açtığı Kapılar

Hayat bazen bize küçük hediyeler verir.

Ama bunları süslü, fiyonklu hediye paketlerinin içinde sunmaz.

Daha gizli saklı, hiç ummadığımız şekillerde çıkarır karşımıza.

Öyle ki bazen bunun bir hediye olduğunu bile anlayamayız.

Bir bakmışız, hiç beklemediğimiz bir anda bir kapı kapanmış, başka bir kapı açılmıştır önümüzde.

Önce şaşırırız.

Üzülürüz.

Geriliriz.

Belki de o kapının kapanmasına sebep olduğunu düşündüğümüz insanlara kızarız.

Çünkü alıştığımız düzenin bozulmasını istemeyiz. Kendimizi bildiğimiz, tanıdığımız, güvende hissettiğimiz o alanın içinde kalmak isteriz.

Zamanla öyle alışırız ki konfor alanımıza, oradan çıkmayı düşünemez hale geliriz.

Bizi mutlu etmediği halde sırf bildiğimiz bir yer olduğu için orada kalmaya devam ederiz.

Ama hayatın bizim için başka planları vardır.

Hayat büyümemizi ister.

Değişmemizi, dönüşmemizi, kendimizin henüz keşfetmediğimiz yanlarıyla tanışmamızı ister.

İşte tam da bu yüzden bazen bizi alıştığımız yerden çıkaracak olaylar gönderir hayat.

Bize iyi gelmediğini düşündüğümüz ayrılıklar, kayıplar, bitişler, beklenmedik değişimler…

İlk anda bir şeyler elimizden alınıyormuş gibi hissederiz.

Oysa artık bize dar gelen bir yerden çıkarılıyoruzdur.

Bunu hemen anlayamayız.

Çünkü yaşadığımız olayın içindeyken yalnızca kapanan kapıya bakarız.

Açılan kapıyı görebilmek için biraz durmak, geriye çekilmek ve kendimize sormak gerekir:

Ben şimdi ne yaşıyorum?

Bu olay bana ne anlatıyor?

Hayat beni nereye çağırıyor?

İşte o zaman başka bir şey fark etmeye başlarız.

Belki de bizi öfkelendiren o olay, hayatımızın yönünü değiştirecek bir fırsattır.

Belki de kayıp sandığımız şey, bizi kendimize yaklaştıran bir başlangıçtır.

Ve gün gelir, dönüp geriye baktığımızda anlarız ki bizi zorlayan o deneyim, bizi hiç hayal etmediğimiz kadar güzel bir yere taşımıştır.

Açılan bu kapıdan içeri girivernek, hayata güvenmek demektir.

Her şeyin istediğimiz gibi gitmesine güvenmek değil…

Her kapanan kapının ardından hemen güzel bir şey geleceğini beklemek de değil…

Bazen henüz anlayamadığımız bir şeyin içinde büyümekte olduğumuza güvenmektir.

Ana rahminde büyüdüğümüz gibi...

Hayat bazen bize açıkça konuşur, bazen de sessiz işaretler verir.

Bazen huzurla, bazen de içimizi rahatsız eden olaylarla…

Önemli olan, yaşadıklarımızın içinde kaybolmadan bize ne anlattıklarını duyabilmektir.

Ve önümüzde yeni bir kapı açıldığında, korkularımıza rağmen o kapıdan geçmeye cesaret edebilmek.

Unutmayın hayat bizi istediğimiz yere değil, büyümemiz gereken yere götürür.