İki İsmin Varsa İkisini de Kullan

İki ismin varsa, neden birini saklıyorsun ki?

Sanki biri fazla gelmiş gibi…

Oysa o iki isim, hayatına iki ayrı kapıdan girmiş olabilir.

Biri annenin koyduğu isimdir belki; içine sevgisini, duasını, hayalini bırakmıştır.

Diğerini baban seçmiştir; belki o isimde onun dünyasından sana uzanan başka bir anlam vardır.

İsim sadece nüfus cüzdanında yazan birkaç harf değildir.

Hayata ilk “ben buradayım” deyişimizin bir biçimidir.

Bazen bir ismimiz daha naif, daha çocuk, daha masum tarafımıza dokunur; diğeri ise hayatın içinde büyüttüğümüz güçlü insana.

Birini duyduğumuzda içimiz yumuşar, diğerinde omuzlarımız biraz daha dikleşir.

Belki de bu yüzden bazı insanlar bizi tam adımızla çağırdığında içimizde bir şey kıpırdar.

Çünkü duyduğumuz yalnızca sesimiz değildir; kendimizin başka bir parçasıdır.

Belki yıllardır kullanmadığın bir ismin var.

Belki o isimle çağrılmaktan hoşlanmıyorsun.

Belki çocukken o ismi söyleyen kişinin sesini hâlâ içinde taşıyorsun.

Belki de o ismi hiç sevmemiştin.

Ama bugün durup, ona başka bir yerden bakabilirsin. “Bu da benim,” diyebilirsin.

Sevmek zorunda değilsin belki hemen; ama reddettiğin bir parçanı yeniden görmek, kendine verebileceğin güzel bir hediye olabilir.

Çünkü insan bazen sadece başkalarını değil, kendisini de eksik çağırıyor.

Bugün aynanın karşısına geç ve iki ismin varsa ikisini de söyle.

Acele etmeden… Önce birini, sonra diğerini.

Bak bakalım içinde ne oluyor.

Belki biri çocukluğundan elini uzatacak, diğeri bugünkü halini getirecek yanına.

Ve belki ilk kez, Ben aslında ikisiyim,” diyeceksin.

İki halini de kabul edeceksin.

İşte biz Aile Dizimi yaparken, kabul etmeyi deneyimliyoruz.

Geçmişimizi, eski hallerimizi...

Ve bu kabul bizi geleceğe taşıyor.

Kolaylıkla ve güvenle..

İsmini küçültme, kısaltma, yutma. Hayatın sana verdiği bütün isimlerle kendine seslen.